Duchowość

Duchowość kamedulska sięga swoimi korzeniami duchowości benedyktyńskiej, opierającej się na powstałej w VI wieku Regule Św. Benedykta, która uporządkowała życie codzienne życie mniszego tamtego czasu.

Ukierunkowując się na szukanie Boga, mnich trwając w Bożej obecności, dąży do zjednoczenia z Nimi i stara się żyć tak, żeby cała Jego egzystencja była oddawaniem czci Bogu. Aby to osiągnąć, konieczne jest nieustanne nawracanie i poznawanie siebie poprzez lekturę ksiąg biblijnych. Szkieletem życia monastycznego jest liturgia, która wplatając się w każdy dzień pomaga wykonywaną pracę przeniknąć duchem milczenia i modlitwy, zgodnie z później zwerbalizowaną zasadą "ora et labora".

Modlitwa, milczenie i samotność to trzy bramy wtajemniczenia – filary, na których opierała się duchowość spadkobierców Św. Romualda, protoplasty kamedułów.

Modlitwa,
- Rozumiana jako przyjaźń z Bogiem, jest wzajemnym powierzaniem się w wolności, intymnym dialogiem z Panem, najbardziej wewnętrzną potrzebą serca, która wytycza kierunek jak i intensywność dalszych poszukiwań. Opiera się przede wszystkim na medytacji Słowa Bożego i nieustannym wysiłku czynienia go wewnętrznym prawem swojego życia.

Milczenie,
- Milczenia nie ogranicza się do prostej nieobecności słów, stanowi klimat, który pomaga na wyczulenie na aspekt prawdy i posłuszeństwo słowu Bożemu. Jest zewnętrzną ramą konieczną do tego, żeby móc otworzyć się na spotkanie z samym sobą, drugim człowiekiem i Bogiem.

Samotność,
- Dyscyplina samotności to trzeci element kamedulskiej ascezy, mający na celu rozpoznanie i odrzucenie fałszu w życiu eremity. Wybór samotności jest twórczym poszukiwaniem prawdy o Bogu, świecie i samym sobie. Nie stanowi egoistycznej bierności, obojętnej na świat oraz ludzi - jest przestrzenią modlitwy wstawienniczej za tych, którzy się nie modlą, lub tej modlitwy wstawienniczej potrzebują.